การ์ตูนสอนคนได้นะเฟร้ย
นานมาก ไม่ได้อัพเลย...
วันนี้อัพเพราะมีเรื่องอยู่นิดหน่อย
อาทิตย์หน้าสอบกลางภาคครับ... แอบเครียดเล็กน้อย
......................
วันศุกร์ทีผ่านมายืมการ์ตูน (วาย) มาสามเรื่อง เรื่องละ 2 เล่มจบ (อย่าเพิ่งถอดใจอ่านนะครับ มันมีปมกับตัวเราโดยตรง)
เรื่องแรก จำชื่อไม่ได้ แต่น่าจะประมาณว่า "จอมเวทย์อหังการ" หรืออะไรเนี่ย
...พระเอกเป็นมนุษย์ผู้ชายธรรมดา (ที่น่ารักมากกกก นิสัยเงียบ ๆ ขรึม ๆ แบบผู้ชายทั่วไป) แต่อยู่มาวันหนึ่งมือเขาเกิดรอยแผลศักดิ์สิทธิ์ตำแหน่งเดียวกับที่พระเยซูถูกตรึงไม้กางเขน แล้วพวกคนไม่ดี (คลั่งศาสนา) จะนำตัวเขาไปใช้ประโยชน์ในการเปิดดินแดนแห่งพระเจ้า (เยรูซาเล็ม)
แต่ก็มีมนุษย์มีปีก (ผู้ชายอีกอะแหละ) เข้ามาช่วย บอกว่าตัวเองเป็นพวกเดียวกับพระเอก มีหรือพระเอกจะเชื่อ... หุ ๆ
ไอ้พวกไม่ดีก็จับน้องชายของพระเอกเป็นตัวประกันด้วย แล้วก็มีผู้ชายกับผู้หญิงพี่น้องกันโผล่มาอีก ตอนแรกก็เหมือนจะเป็นคนดีนะช่วยพระเอก แต่บอกว่าไอ้มนุษย์มีปีกนั่นเป็นศัตรูซะงั้น
แต่สรุปแล้วไอ้ที่สองพี่น้องช่วยเนี่ย เพราะจะทำให้ตัวเอง ประมาณว่าผู้ชายคนพี่ก็เคยเป็นคนที่ถูกเลือกจากพระเจ้า (มีแผล) แต่ก็ถูกปีศาจจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทำร้าย จนทำให้ถูกปีศาจสิงร่าง อยู่ในสภาพของกึ่งมนุษย์กึ่งปีศาจ ตายไม่ได้ ส่วนผู้หญิงคนน้องถูกกินวิญญาณ ทำให้ไม่มีร่างที่แน่นอน (แปลงเป็นอะไรก็ได้ว่างั้น)
....แค้นมาก ฉันเป็นถึงขนาดนี้ แล้วทำไมแกถึงมีไอ้ผู้ชายมีปีกคนนั้นมาเป็นผู้รับใช้โดยที่ฉันไม่มี ทั้ง ๆ ที่ฉันรอมาตลอด...
แล้วพระเอกก็รู้ว่าผู้ชายมีปีกน่ะคือโกเลมที่เฝ้าประตูทางเข้าแห่งสวนสวรรค์
สรุปแล้วพี่น้องคู่นั้นช่างน่าสงสารจริง ๆ และพวกเขายังขอโทษพระเอกอีกด้วย
....แต่ชั่วพริบตา ชายผู้พี่ก็ใช้พลังพาตัวน้องชายของพระเอกหายตัวไปกับเขาด้วย แถมยังหัวเราะดังลั่น ด้วยสีหน้าที่เราดูแล้ว ยังไงมันก็เป็นสีหน้าที่เจ็บปวดล่ะ
พระเอกก็เลยจะตามหาน้องชาย โกเลมก็บอกว่าจะตามไปทุกหนแห่ง... จุมพิตรอยแผลที่ฝ่ามือด้วย พระเอกก็บอก "เฮ้ย แค่เช็คแฮนด์เฟ้ย"....... ฉากเดียวที่ดูวาย
และทุกคนที่รู้จักเขาก็โดนลบความทรงจำหมดสิ้น เหลือเพียงแต่รูปภาพที่เขาวาดในห้องศิลปะของโรงเรียนเท่านั้นที่เหมือนจะเป็นเครื่องยืนยันการมีอยู่ของเขา
END
พล่ามซะยาว แค่ต้องการจะบอกว่า...
...ความเชื่อที่รุนแรงเกินไปรังแต่จะสร้างผลเสียทั้งตัวเองและกับผู้อื่น
...เราตัดสินคนจากการกระทำไม่ได้หรอก เห็นเขาเป็นคนดีจิตใจอาจไม่ดีตาม หรือเห็นเขาทำไม่ดีแต่ลึก ๆ เขาอาจจะมีปมอะไรที่ทำให้เขาต้องทำอย่างนั้นก็ได้
อีกสองเล่มขอสั้น ๆ ละกัน
เรื่องที่สองเกี่ยวกับความรักที่วุ่นวาย...
นายเอกหลงรักเพื่อนสนิทของตัวเอง และดูเหมือนเพื่อนเขาจะมีใจด้วย
แต่นายเอกก็ไปลงเอยกับหนุ่มอีกคนหนึ่ง ซึ่งอายุมากกว่า
เพื่อนนายเอกเองก็เดินทางไปเรียนต่อเมืองนอก
เรื่องนี้เพื่อนนายเอกก็ไปเมืองนอก... นายเอกไม่ทันได้พูดหรือบอกรักเลย แต่หลังจากนั้นเขาก็พบว่าใจของเขาตกเป็นของพระเอกไปเสียแล้ว
เพื่อนนายเอกบทหายไปเลยในเล่ม 2 เราสังเกตและคิดเอาเองว่า คนเขียนต้องการจะบอกอะไรสักอย่าง เพราะเพื่อนนายเอกไม่ได้แสดงอาการว่าหึงหรือหวงแต่ก็ทำตัวเกินเพื่อนไปหน่อย (เช่น กอด ร้องไห้เพราะทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง) แต่เราก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
เล่มสุดท้าย คู่พระเอกไม่สำคัญที่จะพูดถึง
น้องพระเอกเหมือนนจะชอบคุณอาของตัวเองซึ่งดูแลเขามาได้ 5 ปี (นับจากที่อากลับมาจาก USA) ซึ่งฝ่ายตรงข้ามก็ดูจะชอบด้วย
แต่เขาก็ไปมีอะไรกับผู้หญิงทีเป็นเลขาของตาเขานะ (หลายครั้งด้วย - -")
แต่น้องพระเอกต้องสืบทอดกิจการของตระกูล (ซึ่งพระเอกปฏิเสธ ขอออกจากตระกูลไปตั้งแต่ต้น) เขาตัดสินใจเลือกผู้หญิงคนนั้นซึ่งก็รักเขาเหมือนกัน
อาของเขาก็จากไปเงียบ ๆ "นายเจอผู้หญิงดี ๆ แล้วฉันก็คงต้องไปแล้วละ"
น้องพระเอกรู้อีกแน่ะ วิ่งตามแต่ไม่ทัน แล้วน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้ม...
...ไม่เข้าใจว่ะบอกตามตรงเลย... แต่ก็พอจะคิดได้ว่า บางทีถึงจะรักกันแต่ก็ไม่อาจจะอยู่ด้วยกันได้
งั้นมั้ง...
อ่าน 6 เล่มนี้เราดึงมามองตัวเองหมดเลย... ชีวิตของมนุษย์นี่นะ....
รู้สึกปลงกับชีวิตขึ้นมากเลย อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดเนอะ
หรือปลอบใจตัวเอง
(ล้อเล่น)
จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งถ้าเทอช่วยเรา